Wat overblijft na de laatste slag.

Niet alle relikwieën zijn bedoeld om vereerd te worden.
Sommige overleven.

RELICS: The Last Cut is de curatoriële lijn gewijd aan wat overblijft wanneer de daad is volbracht.
Niet de oorsprong.
Niet de actie.
Het daarna.

Het moment waarop het geweld is voltrokken, het lichaam is gevallen, en wat overblijft ophoudt vlees te zijn om getuigenis te worden.
Een fragment.
Een bewijs.
Een residu dat alles vertelt zonder dat er meer getoond hoeft te worden.

Hier is geen spektakel.
Geen beweging.
Er is stilte.

Afgehakte hoofden, getekende gezichten, gewonde materie getransformeerd tot totemisch object.
Elk werk is opgevat als een tentoongesteld artefact: geen figuur, maar een relikwie.
Geen representatie, maar een consequentie.

Een terugkerend element doorkruist de gehele collectie:
een fragment van de ruggengraat dat onder het hoofd uitkomt.

Geen anatomisch detail, maar een precies conceptueel teken.
Het breekpunt tussen wat levend was en wat gedoemd is te blijven.

De gebroken ruggengraat wordt de verbinding tussen identiteit en relikwie, tussen aanwezigheid en veroordeling.
Het is wat nog steeds het gewicht draagt van wat er is gebeurd.

Elk werk van RELICS: The Last Cut is:

ontworpen als autonoom narratief object
met de hand afgewerkt en beschilderd in het The Frame Beyond atelier
bedoeld om ongemak, opschorting en aanwezigheid op te roepen

Het viert het personage niet.
Het bewaart de consequenties ervan.

RELICS: The Last Cut laat geen ruimte voor verbeelding.
Het stelt tentoon wat overblijft.

Het is geen decoratie.
Het is een getuigenis.