RELICS: The Last Cut

Wat overblijft, na de handeling

Er zijn verhalen die niet beginnen.
Ze ontploffen niet.
Ze ontwikkelen zich niet.

Ze bestaan alleen erna.

RELICS: The Last Cut ontstaat uit dit idee: observeren wat overblijft wanneer de daad al heeft plaatsgevonden, wanneer het geweld is uitgewoed, wanneer er niets meer te vertellen valt behalve de gevolgen.

Het is geen verzameling personages.
Het is een verzameling van bewijzen.

Geen portretten. Geen figuren. Bewijs.

In ons atelier wordt elk RELIC opgevat als een autonoom object, niet als een traditionele narratieve representatie.

We zijn niet geïnteresseerd in de oorsprong van de mythe.
Niet in de opkomst.
Niet in het iconische moment.

We zijn geïnteresseerd in wat overleeft erna.

Een getekend gezicht.
Een onthoofd hoofd.
Materie die ophoudt vlees te zijn en fragment wordt.

Elk werk is bedacht als een tentoonstellingsrelict, iets dat niet vraagt om uitleg maar om observatie.

Het concept van de “Last Cut”

De Last Cut is niet enkel de laatste slag.
Het is het moment waarop alles al is beslist.

Het is het ogenblik waarop de actie dooft en enkel het resultaat overblijft.
Een stilte vol spanning.
Een object dat het gewicht draagt van wat is gebeurd.

In RELICS: The Last Cut is er geen beweging.
Geen spektakel.
Er is aanwezigheid.

De ruggengraat: een terugkerend teken

Een element doorkruist de hele collectie:
een fragment van een wervelkolom dat onder het hoofd tevoorschijn komt.

Het is geen anatomisch detail.
Het is een conceptueel teken.

De ruggengraat vertegenwoordigt het breekpunt tussen identiteit en relikwie.
Tussen wat levend was en wat nu veroordeeld is om te blijven.

Het is de laatste verbinding tussen het lichaam en wat ervan overleeft.
Een gebroken steun die, paradoxaal genoeg, het gewicht van de verdoemenis blijft dragen.

Objecten, geen iconen

Elk werk van RELICS: The Last Cut is:

– ontworpen als autonoom narratief object
– met de hand afgewerkt en beschilderd in het atelier The Frame Beyond
– bedoeld om ongemak, spanning en aanwezigheid op te roepen

We vieren het personage niet.
We verheerlijken het niet.

We bewaren de gevolgen ervan.

Een verenigde collectie

RELICS: The Last Cut verenigt wat vroeger gescheiden was:
de verdoemenis en het laatste moment, de daad en de rest, de wond en haar spoor.

Niet als verschillende categorieën, maar als variaties van hetzelfde concept:
wat overblijft.

Deze benadering stelt ons in staat elk werk te behandelen als onderdeel van één enkele curatoriële vertelling, zonder de ervaring te fragmenteren of een lezing te forceren.